Wednesday, June 21, 2017

ಏನು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೋ ಅದನ್ನೇ ನಾವು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಂಬುತ್ತಿದ್ದೇವೆ

ಣಿಯ ಆರನೇ ಪುಣ್ಯಸ್ಮರಣೆ.
ಸಮಾಧಿಯತ್ತ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಕುಟುಂಬ
ಧಣಿಯ ನಾಯಿ ಮುಂದೆಮುಂದೆ
ಧಣಿಯ ಕುಟುಂಬ ಹಿಂದೆಹಿಂದೆ

   ಅಷ್ಟೇ. ಹಾಯ್ಕು ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಂತು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಧಣಿ ಯಾರು, ಆತ ಹೇಗಿದ್ದ, ಯಾಕೆ ಸತ್ತ 
ಅಂತನ್ನುವದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾವೇ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ ಹೊರತು ವಿವರಣೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿಷಿದ್ಧ. ಸುಮ್ಮನೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಬಹುಶಃ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಏನೂ 
ಬದಲಾಗುವದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಈ ಹಾಯ್ಕು ಹೇಳುತ್ತಿದೆಯೇ? ನಿನ್ನೆ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರು. 
ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಏರಿದಂಥವರು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ವಿಧಾನಸೌಧದ ಎದುರಿಗೆ 
ಅರ್ಧನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ಶೀರ್ಷಾಸನ ಹಾಕಿ ಗಿನ್ನೆಸ್ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ ಎರಡು ಸಾವಿರ 
ಯೋಗಪಟುಗಳಲ್ಲಿ ಇವರೂ ಇದ್ದರು. ಆ ದಿನದ ಫೋಟೋ ತೋರಿಸುತ್ತ ಹೇಗೆ ಇವತ್ತು ಯೋಗ ಅನ್ನುವದು ಕಾಂಡಿಮೆಂಟ್ಸ್,  ಗೂಡಂಗಡಿಗಳಂತೆ ಗಲ್ಲಿಗೊಂದರಂತೆ ತಲೆಯೆತ್ತುತ್ತಿವೆ ಅಂತ ಬೇಸರದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

   ನಿಜ, ಇಂಥ ಎಷ್ಟೋ ಅಂಗಡಿಗಳನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದಿದೆ. 'ಯೋಗ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನ ಕೇಂದ್ರ' ಅಂತ ಬೋರ್ಡು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಜ ಅಂದರೆ, ಇದೊಂಥರ ಹಣ್ಣಿನಂಗಡಿಯವನು 'ತಾಜಾಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಬಾಳೆಹಣ್ಣಿನ ಅಂಗಡಿ' ಅಂತನ್ನುವ ಫಲಕ ತೂಗುಹಾಕಿದಂತೆ! ಯೋಗ ಅನ್ನುವದೇ ಒಂದು ಆಲದ ಮರ. ಅದಕ್ಕೆ ಎಂಟು ಬಿಳಲುಗಳು. ಅವು ಯೋಗದ ಅಷ್ಟಾಂಗಗಳು. ಧ್ಯಾನ ಅನ್ನುವದೂ ಈ ಅಷ್ಟಾಂಗಗಳ ಪೈಕಿ ಒಂದು. ಮಿಕ್ಕ ಏಳು ಅಂಗಗಳೆಂದರೆ ಯಮ, ನಿಯಮ, ಆಸನ, ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ, ಪ್ರತ್ಯಾಹಾರ, ಧಾರಣ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಿ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, 'ಧ್ಯಾನ'ವನ್ನು ಯೋಗದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ‘ಯೋಗ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನ ಕೇಂದ್ರ' ಅಂತ ಬೋರ್ಡು ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ ಅದು ಎಷ್ಟು ಅಸಂಬದ್ಧ.

   ಬುದ್ಧ ಕೂಡ ಅಸಂಬದ್ಧನೇ. ಆತ ಯೋಗದ ಇನ್ನಿತರ ಮಜಲುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆತನ ಗಮನವಿದ್ದಿದ್ದು ಕೇವಲ ಅಂತರಂಗ ಯೋಗದ ಕಡೆಗೆ. ಧ್ಯಾನದ ಕಡೆಗೆ. ದೇಹದ ಉಸಿರಾಟ ಮತ್ತು ಯೋಚನಾಕ್ರಮದ ಮೇಲೆ ಯಾರು ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಾಧಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರೇ ಧ್ಯಾನಿಗಳು ಅಂತ ಬುದ್ಧ ಘೋಷಿಸಿದ. ಚೀನೀಯರು ಈ ಕ್ರಮವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸಿದರು. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳದೇ 'ಬಂದದ್ದೆಲ್ಲ ಬರಲಿ' ಅಂತನ್ನುವ ಧಾಟಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ಭಾರತದ ಧ್ಯಾನಗುರು ಚೀನಾದಲ್ಲಿ 'ಚಾನ್' ಗುರು ಅನಿಸಿಕೊಂಡ. ಜಾಪಾನಿನಲ್ಲಿ ಜೆನ್ ಗುರು ಅನಿಸಿಕೊಂಡ. 

   ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ, ಈ ಗುರುವಿಗೆ ಭುಜಕೀರ್ತಿಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ಯಾಲೆಂಡರುಗಳಲ್ಲಿನ ತಲೆಯ ಹಿಂದೆ 
ಇರುವಂಥ ಪ್ರಭಾವಳಿಗಳಿರುವದಿಲ್ಲ. ಆತ ಸೀದಾಸಾದಾಮನುಷ್ಯ. ಇಂಥದೇ ಒಬ್ಬ ರೈತ 
ಜಾಪಾನಿನಲ್ಲಿದ್ದ. ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ 
ಆತನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕುದುರೆ ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕುದುರೆಯಿಲ್ಲದೇ ಒಬ್ಬನೇ ಹೊಲದಲ್ಲಿ 
ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪಕ್ಕದ ಹೊಲದವನು ಬಂದು ಕಳೆದುಹೋದ ಕುದುರೆ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ, 
'ನಿನಗೆ ಆಘಾತವಾಗಿರಬೇಕಲ್ಲ?' ಅಂತ ರೈತನಲ್ಲಿ ಸಂತಾಪ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ರೈತ, 
'ಹೌದಾ, ಇರಲಿಬಿಡು' ಅಂತ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೂರು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ನೋಡಿದರೆ, ಕಳೆದುಹೋದ 
ಕುದುರೆ ಮೂರು ಹೊಸ ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿರುತ್ತದೆ. ಪಕ್ಕದ ಹೊಲದವನು, 
'ಈ ಸಲ ನಿನಗೆ ಭಾರೀ ಖುಷಿಯಾಗಿರಬೇಕಲ್ವ?' ಅಂತ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. 
ಈ ರೈತ ಮಾತ್ರ ತಣ್ಣಗೇ 'ಹೌದಾ, ಇರಲಿಬಿಡು' ಅಂತ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮರುದಿನ ರೈತನ ಮಗ ಹೊಸ 
ಕುದುರೆಯನ್ನೇರಲು ಹೋಗಿ ಬಿದ್ದು ಕಾಲುಮುರಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವನು ಸಂತಾಪ 
ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಹೋದಾಗ ಈ ನಮ್ಮ ರೈತನದು ಮತ್ತದೇ ಉತ್ತರ: 
‘ಹೌದಾ, ಇರಲಿಬಿಡು!’

   ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಊರಿಗೆ ರಾಜಭಟರು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟವಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅಂತ 
ಕೇಳದೇ ಮನೆಗೊಬ್ಬರಂತೆ ತಲಾ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಅಂತ ಹೆಸರು ನೊಂದಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ರೈತನ ಮಗ ಕಾಲು ಮುರಿದುಕೊಂಡಿರುವದನ್ನು ನೋಡಿ ಆತನನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಲವೂ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವನು ಬಂದು ರೈತನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸುತ್ತ, ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಈ ರೈತ ಎಂದಿನಂತೆ ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಹೌದಾ, ಇರಲಿಬಿಡು!

   ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಧ್ಯಾನ ಗುರುವಿಗೆ 
ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಇಂಥದ್ದೇ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಬುದ್ಧನೂ ಗಮನಿಸಿದ್ದ. ಒಂದು ದಿನ ಎಂದಿನಂತೆ 
ಆತ ಪ್ರವಚನದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಆಸ್ತಿಕನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಸಂದೇಹ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ಎದ್ದುನಿಂತ. 
ಎಂಥ ಸಂದಿಗ್ಧತೆ ನೋಡಿ: ಈ ಆಸ್ತಿಕನೋ ತನ್ನ ಒಂದಿಡೀ ಜೀವಮಾನವನ್ನೆಲ್ಲ ಭಗವಂತನ 
ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡವನು. ಜೀವಮಾನದ ಗಳಿಕೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ದೇವರ ಸೇವೆಗೆಂದು 
ಮುಡಿಪಾಗಿರಿಸಿದವನು. ಅಂಥವನಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಇವತ್ತು ಗುಮಾನಿ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. 
ಅಕಸ್ಮಾತ್, ಹಾಗೊಂದು ವೇಳೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ದೇವರೇ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ?

   ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಯಾನಕ. ಪ್ರತಿದಿನ ಪೂಜೆಗೆಂದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಎತ್ತಿಡುವ ಆಸ್ತಿಕನಿಗೆ ಇಂಥದೊಂದು ಅನುಮಾನ ಬಂದರೆ ತೊಂದರೆಯೇನಿಲ್ಲ. ಸಂಕಟಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ವೆಂಕಟರಮಣ ಅನ್ನುವವನಿಗೂ ಈ ಗುಮಾನಿ ಕಾಡಿದರೆ ಅದೇನೂ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮರ್ಪಣಗೈದವನಿಗೆ ಈ ಅನುಮಾನ ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಯಾನಕ. ಅಂತೆಯೇ ಆಸ್ತಿಕ ಬುದ್ಧನಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹ ನಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ಎದ್ದು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. 

'ಇಲ್ಲ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ!' 
ಹಾಗಂತ ಬುದ್ಧ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಇಡೀ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಗುಸುಗುಸು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು. ಕೆಲವರಿಗೆ 
ಹತಾಶೆ. ಎದ್ದು ನಿಂತ ಆಸ್ತಿಕನಿಗೋ ಪರಮ ನಿರಾಳತನ. ಆತ ಬುದ್ಧನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಎದ್ದು 
ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಮರುದಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರವಚನ. ಈ ಸಲ ಚಾರ್ವಾಕನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಗುಮಾನಿ ಬಂದಿದೆ. 
ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಭಗವಂತನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿರುವ ಈ ಚಾರ್ವಾಕನಿಗೆ 
ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅನುಮಾನ ಕಾಡತೊಡಗಿದೆ: ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಭಗವಂತ ಇರುವದೇ ನಿಜವಾದರೆ? 
ಯಾವತ್ತೂ ಬಾರದ ಚಾರ್ವಾಕ ಇವತ್ತು ಸಂಶಯ ನಿವಾರಣೆಗೆಂದು ಪ್ರವಚನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.

   'ಹೌದು, ಭಗವಂತ ಇರುವದು ಸತ್ಯ!' ಹಾಗಂತ ಬುದ್ಧ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಚಾರ್ವಾಕ ನಿರಾಳ ಭಾವದಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸಭಿಕರಿಗೆ ಕೊಂಚ ಗಲಿಬಿಲಿ, ಕೊಂಚ ಬೇಸರ. ನಿನ್ನೆ ತಾನೇ ಈ ಬುದ್ಧ ದೇವರಿಲ್ಲ ಅಂದಿದ್ದ. ಇವತ್ತು ದೇವರಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಬುದ್ಧನಿಗೆ ಎಲ್ಲೋ ತಲೆಕೆಟ್ಟಿರಬೇಕು ಅಂತ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸಭಿಕರಿಗೆ ಹೊಸ ಗುಮಾನಿಯೊಂದು ಏಳುತ್ತಲಿದೆ. ಆದರೆ ಬುದ್ಧ ಆಸ್ತಿಕ ಮತ್ತು ನಾಸ್ತಿಕ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಹೊಸ ಯೋಚನೆಯೊಂದನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿ ಆ ಮೂಲಕ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿದ್ದ ಅಂತ ಹೇಗೆ ವಿವರಿಸುವದು? ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಏನು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೋ ಅದನ್ನೇ ನಾವು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಂಬುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಅಂತ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸುವದು? 

   ವಿಚಿತ್ರ ನೋಡಿ. ಭಗವಂತನಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ನಂಬಿದ್ದ ಆಸ್ತಿಕನಿಗೆ ಭಗವಂತನ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟುವದೂ, ದೇವರಿಲ್ಲ ಅಂತ ಜೀವಮಾನವಿಡೀ ಸಾಧಿಸಿದ ನಾಸ್ತಿಕನಿಗೆ ದೇವನ ಇರುವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಶಾಭಾವ ಹುಟ್ಟುವದೂ ಏನನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಿದೆ? ಇವರೆಲ್ಲ ತಮಗೆ ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಿವು ಇರಲಿಲ್ಲವೋ ಅದೆಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಂಬಿಕೆ ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು ಅಂತಾಯಿತಲ್ಲ? ಬುದ್ಧ ಇದನ್ನೇ ಪಲ್ಲಟ ಮಾಡಿದ. ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಂಬಬೇಡಿ ಅಂದ!

   ಸದ್ಗುರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಈ ದೃಷ್ಟಾಂತವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಚಿತ್ರಣ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು.

   ಇದೆಂಥ ಜೋಡಿಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಜಗಳವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಚಾಪೆ 
ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಇನ್ನೊಂದು ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿರುವ ಈ ಹೆಂಗಸು ಬೆಳಗಾದರೂ ಹಸನ್ಮುಖಿಯಾಗಿಲ್ಲ. 
ಈತನ ಯಾವ ಕವಿತಾ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಆಕೆಯನ್ನು ಶಮನ ಮಾಡಿದಂತಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವಳು ಏಳುವ 
ಮುನ್ನವೇ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲೊಂದು ಗುಲಾಬಿ ನೆಟ್ಟು ತಪ್ಪೊಪ್ಪಿಗೆಯನ್ನು ಬಿತ್ತಿ ಹೋಗಿರುವನು. 
ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವ ಲೋಕವು ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ತನ್ನದೇ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಚೋದ್ಯವಾಡುತ್ತಿದೆ. 
ಗಾಳಿಗೆ ಬೆದರಿದ ತುಂಬು ಮೋಡವೊಂದು ಸ್ಥಳಾಂತರವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಹನಿಗಳಿಗಾಗಿ ಕಾತರಿಸುತ್ತಿರುವ 
ಬಯಲಿನ ಖಾಲಿ ಸೀಸೆಯೊಂದು ಅದೇ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಮೋಡದೆಡೆಗೆ ಶಿಳ್ಳೆ ಹಾಕುತ್ತಲಿದೆ. 

   ನಿರಂತರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಆಗೀಗ ಬದಲಾಗುವ ಪ್ರೇಮ, ಮೌನ, ಮುನಿಸುಗಳ ಮೂಡುಗಳನ್ನು ಝಗಮಗಿಸುವ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸುವ ಹಾಯ್ಕುಕವಿ, ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಈ ಗಂಡುಹೆಣ್ಣುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ:

ನೀರವ ಮೊಂಬತ್ತಿ ರಾತ್ರಿಯೂಟ.
ನಿನ್ನೆಯವರೆಗೂ ಇಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ನೂರಾರು ಉದ್ಗಾರವಾಚಕಗಳು; 
ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಮೇಜಿನ ಹೊದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಂಭತ್ತಾರು ಚೌಕಗಳು!          

-     
ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ
(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 21.06.2017 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)   
 

Wednesday, June 7, 2017

ಗುರುವಿನ ಗುಲಾಮನಾಗುವ ತನಕ..

ರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ಮೊದಲ ದಿನ. 
ಒಂದು ಮಗು ಮಾತ್ರ 
ದಿಗಿಲು, ಧಾವಂತ ಮತ್ತು ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತ.
ಸಮವಸ್ತ್ರ ಅಳತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತಿಲ್ಲ  

ಮೊನ್ನೆಯಿಂದ ಶಾಲೆಗಳು ಮತ್ತೇ ಶುರುವಾಗಿವೆ. ಈ ಚೀನೀ ಹಾಯ್ಕು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ಸಂಭ್ರಮ, ಸಡಗರ ಮತ್ತು ಧಾವಂತಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಡುತ್ತಲಿದೆ. ನಿಜ, ನಾವೆಲ್ಲ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಈಗಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆ ಶುರುವಾದ ಮೊದಲ ಎರಡು ದಿನ ನಾವೇ ಪೊರಕೆ ಹಿಡಿದು ಧೂಳು, ಕಸಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಬೇಕಿತ್ತು.  ಪ್ರತಿದಿನ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಪಾಳಿಪ್ರಕಾರ ವರ್ಷವಿಡೀ ಕಸಗುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಿಸಿ ಊಟ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಚಪ್ಪಲಿ, ಸೈಕಲ್ಲುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಳಸವಿಟ್ಟಂತೆ ಮಾಸ್ತರುಗಳ ರೂಲು ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಭಿಡೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ! 

   ಇವತ್ತು ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ. ಕಸಗುಡಿಸಲು ಆಯಾಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಬಿಸಿಯೂಟಕ್ಕೆ ಆಯಾಗಳಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಅಕಾಡೆಮಿಕ್ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಗಳಿಸಿದ ಪರಿಣಿತರನ್ನೇ  ಶಿಕ್ಷಕವೃತ್ತಿಗೆ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮಾಸ್ತರುಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ಕೈ ಎತ್ತಲು ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿ ನೌಕರಿಗೇ ಕುತ್ತು ಬಂದೀತು ಅಂತ ಗಾಬರಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. 'ಗುರುಪೂರ್ಣಿಮೆ' ದಿನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಗುರುವಿನ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿಸಲೆಂದು ಈ ಮಕ್ಕಳ ಕೈಲಿ ತಮ್ಮ ಕಾಲು ತೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂಥ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಆಚರಣೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಮುಗಿಯಿತು, ಎಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹಕ್ಕಿನ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಆಗುತ್ತದೋ ಎಂಬ ಡುಗುಡುಗು.                   

  'ತತಃ ಕಿಂ? ತತಃ ಕಿಂ?' ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು. ಇವತ್ತು ನೀವೇನೋ ಆಗಿರಬಹುದು. ಮಟ್ಟಸವಾದ ಶರೀರ, ಸುಂದರ ಹೆಂಡತಿ, ದುಡ್ಡಿನ ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಮೀಯುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳು-ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು. ನಿಮ್ಮ ಜಾನಭಂಡಾರವನ್ನು ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಿದೆ. ಯಾರೇನೇ ಮಾಹಿತಿ ಕೇಳಿದರೂ ಅದೆಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ನಾಲಿಗೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಹೀಗೆ ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಇಂಥದೊಂದು ಪ್ರಭಾವಳಿ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವಾಗ ನಿಮ್ಮ ತಲೆ ನಿಮ್ಮ ಗುರುವಿನ ಪಾದದಡಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಏನುಪಯೋಗ ಅಂತ ಶಂಕರರು ಝಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಶಃ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಗುರುವಿನ ಸ್ಥಾನ ಎಂಥದ್ದು ಅನ್ನುವದಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ರೂಪಕ ಇನ್ನೊಂದು ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. 
                                             *
   ಈ ಜಾಪಾನಿನ ಆರು ವರ್ಷದ ಪೋರನಿಗೆ ಜೂಡೋ ಕಲಿಯಲು ತೀವ್ರ ಆಸಕ್ತಿ. ಆದರೆ ಈತನಿಗೋ ಎಡಗೈ ಇಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿದ ಎರಡನೇ ವರ್ಷಕ್ಕೇ ಅಪಘಾತವೊಂದರಲ್ಲಿ ಎಡಗೈ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಹೀಗಿರುವ ಮಗನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತಂದೆತಾಯಿಗಳು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಾರಾದರೂ ಅದು ಕೇವಲ ಪ್ರೀತಿ ಅಷ್ಟೇ. ಒಂದು ಕೈ ಇಲ್ಲದ ಈ ಹುಡುಗ ಹೇಗೆ ಜೂಡೋ ಕಲಿಯಬಲ್ಲ? ಆದರೆ ಪೋರನ ಹಠ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೇ ಅವರು ಜಾಪಾನಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ 'ಸೆನ್ಸೇಯ್' ಬಳಿ ಮಗನನ್ನು ತಂದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. (ಜಾಪಾನಿನಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಷಲ್ ಕಲೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಗುರುವಿಗೆ 'ಸೆನ್ಸೇಯ್' ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ) 

   'ಮುಂದೆ ಏನಾಗಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ?' ಅಂತ ಸೆನ್ಸೇಯ್ ಪೋರನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. 'ಜಗತ್ತಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜೂಡೋಪಟು ಆಗಬೇಕು' ಅಂತ ಪೋರ ಎತ್ತೆತ್ತಲೋ ನೋಡುತ್ತ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹುಡುಗನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ರೆಬೆಲ್ ಮತ್ತು ಹಠವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಗುರು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ತಾಲೀಮು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ಒದೆಯುವದೊಂದೇ ಕೆಲಸ. ಆರು ತಿಂಗಳ ಬಳಿಕ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕಳವಳ ಕಾಡತೊಡಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಜೊತೆ ಜೂಡೋ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ಇತರೇ ಮಕ್ಕಳು ಜೂಡೋ ಕಲೆಯ ಐದಾರು ಪಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಗುರು ನೋಡಿದರೆ ತನಗೆ ಒಂದೇ 'ಕಿಕ್' ಮಾತ್ರ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನಲ್ಲ? ಆ ದಿನ ಅಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿಸಿದ ಹುಡುಗ ಸೆನ್ಸೇಯ್ ಬಳಿ ತನ್ನ ಆತಂಕವನ್ನು ತೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಗುರು ನಗುತ್ತ 'ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಇದೊಂದು ಕಿಕ್ಕನ್ನೇ ನೀನಿನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಲಿತಿಲ್ಲ' ಅಂತ ಸಾಗ ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. 

   ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಪೋರನಿಗೆ ಮತ್ತದೇ ಬೇಸರ. ತನ್ನ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಹುಡುಗರು ಹತ್ತಾರು ಪಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಪಾರಂಗತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ತಾನಿನ್ನೂ ಒಂದೇ 'ಕಿಕ್'ನಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಸೆನ್ಸೇಯ್ ಬಳಿ ಮತ್ತದೇ ಹಳೆಯ ನೋವನ್ನು ತೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. "ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜೂಡೋಪಟು ಮಾಡುವೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ. ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕಿಕ್ ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೇನನ್ನೂ ನನಗೆ ಕಲಿಸಿಲ್ಲ.." ಅಂತ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಗುರುವಿನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟಾಗುತ್ತಾನೆ. ಗುರು ಮಂದಹಾಸ ಬೀರುತ್ತಾನೆ. ಹೋಗಿ ತಾಲೀಮು ಮಾಡು ಅಂತ ಕಣದಲ್ಲಿ ದೂಡುತ್ತಾನೆ. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತವೆ. ಆಶ್ರಮದ ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗರ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿದಿದೆ. ಈಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಸಮಯ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಎಂಭತ್ತು ಹುಡುಗರ ಮಧ್ಯೆ ಜೂಡೋ ಕಾಳಗ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಹುಡುಗನಿಗೋ ತಳಮಳ. ಎಲ್ಲರೂ ಹಲವಾರು ಪಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಅರೆದು ಕುಡಿದವರು. ತಾನೋ ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಕಿಕ್ ಕಲಿತವನು. ಮೇಲಾಗಿ ಎಡಗೈ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ! 

   ಸ್ಪರ್ಧೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಹುಡುಗ ಮೊದಲ ಇಬ್ಬರನ್ನು ನಿರಾಯಾಸದಿಂದ ತನ್ನ ಕಿಕ್ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಮೇಲೆ ತನಗೇ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುವಂತೆ ಸುಮಾರು ಎದುರಾಳಿಗಳ ಅಸಡ್ಡೆಯನ್ನೋ ಉದಾಸೀನವನ್ನೋ ಅವಕಾಶವನ್ನಾಗಿಸಿ ತನ್ನ ಒಂದೇ ಕಿಕ್ ಕಲೆಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಗೆಲ್ಲುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅಂತಿಮ ಪಂದ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಎದುರಾಳಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಕೊಂಚ ಅಧೀರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ತನಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಾದಾಡುತ್ತಿರುವ ಎದುರಾಳಿಯನ್ನು ಮಣಿಸಲಾಗದೇ ಹುಡುಗ ಕಂಗೆಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಈತನ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿ ಯಾವುದೋ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಪ್ಪು ನಡೆಯನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಇಂಥ ಸಮಯಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹುಡುಗ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಧಾರೆಯೆರೆದು ತನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಿಕ್ಕನ್ನು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ಎದುರಾಳಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಈ ಎಡಗೈ ಇಲ್ಲದ ಹುಡುಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜೂಡೋ ಪಟುವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಾನೆ.

   ಹುಡುಗನಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿ. ತಾನೇನೋ ಸಣಕಲು ಸಾಧಾರಣ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಅದು ಹೇಗೆ ತಾನು ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದೆ ಅಂತ ಚಕಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನೇ ಗುರುವಿನ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಗುರು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ನಂಬಿದೆ. ಹೇಳಿದ್ದನ್ನಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದೆ. ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನೀನು ಕಲಿತಿದ್ದು ಜಗತ್ತಿನ ಸರ್ವಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಿಕ್. ಅದನ್ನೇ ನೀನು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ತಾಲೀಮು ಮಾಡಿದೆ. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ನಿನ್ನ ಈ ಕಿಕ್ಕಿಗೆ ಪ್ರತಿದಾಳಿ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಇಂಥ ಪ್ರಹಾರಕ್ಕೆ ತಡೆಯೊಡ್ಡಬೇಕೆಂದರೆ ಎದುರಿಗಿರುವವರು ನಿನ್ನ ಎಡಗೈ ಹಿಡಿದು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಗ್ಗಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ನಿನಗೆ ಎಡಗೈಯೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಿನಗಿದ್ದ ದೈಹಿಕ ನ್ಯೂನತೆಯನ್ನೇ ನಿನ್ನ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿನಗೆ ಅದೊಂದೇ ಕಿಕ್ ಕಲಿಸಿದೆ..
                                             *
   ಮೊನ್ನೆ ಭಾನುವಾರ ಬೆಳ್ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಚಹಾಗೆಂದು ಹತ್ತಿರದ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಪರಿಚಯದ ಹುಡುಗರಿಬ್ಬರು ಬಂದಿದ್ದರು. ನಾಲ್ಕೈದು ವರುಷದವರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಅಷ್ಟೇನೂ ಸ್ಥಿತಿವಂತನಲ್ಲದ  ಹುಡುಗನೆಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಸಿರಿವಂತ ಹುಡುಗ ಒಂದು ಹಾಟ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಇಡ್ಲಿಗೆಂದು ಬಂದಿದ್ದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸುಮ್ಮನೇ ಆತನ ಜೊತೆಗೆಂದು ಬಂದವನು. ಇಬ್ಬರೂ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ತಿಂಡಿ ಖರೀದಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರೇನೋ ಅಂತ ನನ್ನ ಅಂದಾಜು.

    "ಎರಡು ಇಡ್ಲಿಗೆ ಎಷ್ಟಾಗುತ್ತದೆ?" ಅಂತ ಸಿರಿವಂತ ಹುಡುಗ ಹೋಟೆಲಿನವರಿಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ. 'ಹದಿನೈದು ರೂಪಾಯಿ' ಅಂತ ಹೋಟೆಲಿನ ಮಾಲೀಕ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಈ ಹುಡುಗರು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಏನೇನು ಗಮನಿಸಿರುತ್ತಾರೋ ಏನೋ, ಸಿರಿವಂತ ಹುಡುಗ ಇನ್ನೇನು ಜೇಬಿನಿಂದ ಹದಿನೈದು ರೂಪಾಯಿ ತೆಗೆಯಬೇಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಪೋರ ಥಟ್ಟನೇ ಮಾಲೀಕನಿಗೆ ಆವಾಜ್ ಹಾಕಿದ:

"ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಮಾಡಿಕೊಡಿ ಅಂಕಲ್!"

ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಈ ನಮ್ಮ ರೆಬೆಲ್ ಪೋರ ಯಾವುದೋ ‘ಕಿಕ್'ನಲ್ಲಿ ಸಾಮ್ರಾಟನಾಗಬಹುದು. ಗುರು ಸಿಗಬೇಕಷ್ಟೇ!           

-          
ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ

(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 07.06.2017 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

Wednesday, May 24, 2017

ಮರಣದಂಡನೆಗೊಳಗಾದ ನಾಯಿ ಮತ್ತು ಪಳಗಿಸಲಾಗದ ಹುಲಿ!


ಳೆದ ವಾರದ ಈ ಘಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನೀವೂ ಓದಿರಬಹುದು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪಂಜಾಬಿನ ಭಕ್ಕರ್ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿನ ಅಸಿಸ್ಟಂಟ್ ಕಮಿಷನರ್ ರಾಜಾ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಸಲೀಂ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಿದರು. ನ್ಯಾಯದಾನದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮುಗಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಕೋರ್ಟಿನ ಕಟಕಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಯಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ, ಮಗುವೊಂದನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದ ಆರೋಪದಡಿಯಲ್ಲಿ ಈ ನಾಯಿ ಈಗಾಗಲೇ ಒಂದು ವಾರದ ಜೈಲು ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಿತ್ತು! ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಈ ಮರಣದಂಡನೆಯ ಪ್ರಹಾರ. ಈಗ ಈ ನಾಯಿಯ ಮಾಲೀಕ ಜಲೀಲ್ ತನ್ನ ನಾಯಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವದಕ್ಕಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಎಲ್ಲ ಕೋರ್ಟುಗಳ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟುವದಾಗಿ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

   ವಿಚಿತ್ರ ನೋಡಿ, ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಂತನ್ನುವದು ಮನುಷ್ಯನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಿಸ್ತು ತರುವದಕ್ಕಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದು. ಆದರೆ ಕೋರ್ಟಿನ ಕಟಕಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಬದಲಿಗೆ ಈ ಥರ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದು ಜಗತ್ತಿನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೆಡೆ ಇದ್ದಂತಿದೆ. ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲದೇ ಕ್ರಿಮಿಕೀಟಗಳನ್ನೂ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಹೀಗೆ ಯೂರೋಪಿನ ಧರ್ಮಾಧಾರಿತ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಶಿಕ್ಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅತಿ ಕಾಮುಕತೆಗೆ(?)ಒಳಗಾಗಿತೆಂದು ಹೆಣ್ಣುಕತ್ತೆ, ಹಂದಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹೀಗೆ ಮರಣದಂಡನೆಗೆ ಗುರಿಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇಂಥ ಹಲವಾರು ಪ್ರಕರಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ (The Criminal Prosecution and Capital Punishment of Animals, 1906)ಬಗ್ಗೆ ವಿಕಿಪೀಡಿಯ ತನ್ನ ಪುಟದಲ್ಲಿ ವಿವರಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. 

   ಇಂಥದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿದಾಗ ನಗು ಬರುತ್ತದೆ. ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯನ ಮಿದುಳಿಗೂ, ವರ್ತಮಾನದ ನಮ್ಮ ಯೋಚನಾಕ್ರಮಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಬೇಡವೇ? ಒಂದು ತಾಲೂಕಿನ ಆಡಳಿತವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವಷ್ಟು ಸಮರ್ಥ ಮಿದುಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಒಬ್ಬ ಅಸಿಸ್ಟಂಟ್ ಕಮಿಷನರ್ ಯಾರನ್ನೋ ಕಚ್ಚಿ ಗಾಯಗೊಳಿಸಿತು ಅಂತನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸದರಿ ನಾಯಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆ ವಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ ಅಂತಾದರೆ ನಮ್ಮ ಕಾಮನ್ ಸೆನ್ಸ್ ಎಲ್ಲಿ ಸತ್ತುಹೋಗಿದೆ ಅಂತ ಹುಡುಕಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ. 

   ಇಲ್ಲೊಂದು ತಮಾಷೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದವನು ಯಾರು ಅಂತ ಯಾರಿಗೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರು ಲಾವೋ ತ್ಸು ಹೇಳಿದ್ದು ಅಂದರೆ, ಇನ್ಯಾರೋ ಕನ್ ಫ್ಯೂಶಿಯಸ್ ಹೇಳಿದ್ದು ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ಯಾರೋ ಇದು ಹಾಯ್ಕು ಮಾಸ್ಟರ್ ಬಾಶೋನ ಮಾತು ಅನ್ನುವದುಂಟು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾತು ನಮ್ಮ ವರ್ತಮಾನದ ಬಹುತೇಕ  ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ತಾರ್ಕಿಕ ಪರಿಹಾರ ನೀಡಿರುವದಂತೂ ನಿಜ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಆ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥ ಮಜವಾಗಿದೆ: 
“ಸೊಳ್ಳೆಯೊಂದು ಮನುಷ್ಯನ ವೃಷಣದ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಾಗಲೇ ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುತೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಹಿಂಸಾರೂಪದ ಶಿಕ್ಷೆಯೊಂದೇ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ ಅಂತನ್ನುವ ಸತ್ಯ ಗೋಚರಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ..”
                                                                        *
   ನಮ್ಮಲ್ಲೀಗ ಹೊಸ ತಮಾಷೆ ಶುರುವಾದಂತಿದೆ. ದಿನಬೆಳಗಾದರೆ ನಮ್ಮ ನಾಯಕರು ದಲಿತರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ತಟ್ಟೆ ಹರಡಿಕೊಂಡು ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಆಟದಲ್ಲಿ ಯಾವ ನಾಯಕನೂ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ದಲಿತರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುವದರಿಂದ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಹಿಂದುಳಿದವರ ಬದುಕಿಗೆ ಹೇಗೆ ಲಾಭವಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತನ್ನುವದು ನನಗಂತೂ ಅರ್ಥವಾಗದ ಸಂಗತಿ. ಅಷ್ಟಾದರೂ ಈ ನಾಯಕರು ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರು ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ ದಲಿತರ ಮನೆಗೆ ದೌಡಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮನೆಯೊಳಗಿರುವ ನಾಯಕನಿಗೆ ತನ್ನದು ದಲಿತರ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಅಂತನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಹೊರಗೆಲ್ಲೋ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ವಿರೋಧಿ ನಾಯಕನಿಗೆ ಅದೊಂದು ನಾಟಕದಂತೆ ತೋರುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಮರುದಿನ ಈ ಇಬ್ಬರೂ ನಾಯಕರ ಸ್ಥಾನ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಯಕ ಇಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಯಕ ಅಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ. ಮಾತುಗಳು ಕೂಡ ಅದಲುಬದಲಾಗಿರುತ್ತವೆ. 

   ಅಚ್ಚರಿಯೇನಿಲ್ಲ. ಊರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯೊಬ್ಬಳು ಥೇಟ್ ಹೀಗೇ ಇದ್ದಿದ್ದು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಓಡಾಡುವಾಗ ಅವರ ಕಾಲು ತಾಕಿ ನೀರು ತುಂಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ನೀರಿನ ಲೋಟ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಉರುಳಿಬಿದ್ದರೆ ಮುದುಕಿ ರೌದ್ರಾವತಾರ ತಾಳುತ್ತಿದ್ದಳು. 'ಓಡಾಡುವಾಗ ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣು ಕಾಣಿಸಲ್ವೇನ್ರೋ?' ಅಂತ ಸಿಕ್ಕಂತೆ ಬಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಲೋಟ ಇಟ್ಟಿದ್ದು ಇದೇ ಅಜ್ಜಿ. ಆದರೆ ಇದೇ ಮುದುಕಿ ತಾನು ಓಡಾಡುವಾಗ ಹುಷಾರು ತಪ್ಪಿ ಅದೇ ಲೋಟ ಬೀಳಿಸಿದ್ದರೆ ಅವಳ ವರಸೆ ಬೇರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. "ಜನ ಓಡಾಡುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಲೋಟ ಇಡ್ತೀರಲ್ಲಪ್ಪ, ಬುದ್ಧಿ ಬ್ಯಾಡವಾ ನಿಮಗೆ?" ಅಂತ ನಮಗೇ ತಿರುಮಂತ್ರ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು! 
ದಲಿತರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತವರು ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಡುತ್ತಿರುವವರು- ಇಬ್ಬರೂ ಊರಲ್ಲಿ ಮುದುಕಿಯಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವದರಲ್ಲಿ ವ್ಯಂಗ್ಯವೇನೂ ಇಲ್ಲ.

   ನಿಜ, ತಪ್ಪು ಈ ನಾಯಕರದ್ದಲ್ಲ. ತಪ್ಪು ನಮ್ಮದು. ವರ್ತಮಾನದ ಬಹುತೇಕ ಘಟನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಒಂದೋ ತೀರ ಭಾವುಕತೆಯಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ತೀರ ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದಲೋ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ನಮಗೆ ಮುಂದಿನ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆಂದು ಒಂದು ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ಲಾದ benchmark ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ತಹತಹವೇ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ವರ್ತಮಾನದ ಮಜದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ತೃಪ್ತಿ ದೊರಕಿದಂತಿದೆ. ಸುಮ್ಮನೇ ಒಂದಿಷ್ಟು ಗಮನಿಸುತ್ತ ಬನ್ನಿ. ಮಾಲ್ ಗಳಲ್ಲಿರುವ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಗಳ ಊಟ, ತಿಂಡಿಯ ದರ ನೋಡಿದರೆ ತಲೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿರುವ ಶರ್ಟು-ಪ್ಯಾಂಟುಗಳ ದರ ನನ್ನನ್ನು ದಂಗು ಬಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಷ್ಟಾದರೂ ನಾನು ಆಗಾಗ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಇದು ಬರೀ ಮಾಲ್ ಗಳ ಕತೆಯಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಹುತೇಕ ದೊಡ್ಡ ಹೋಟೆಲುಗಳ ದರ, ಸಿನೆಮಾಗಳ ದರ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಬ್ರಾಂಡೆಡ್ eat out ಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ. 

   ನಾನು ಬರೀ ನನ್ನ ಕತೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿ, ಕಾಫಿ ಏಳೆಂಟು ರೂ.ಗಳಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ? ನಿಜ, ಜೀವನಾವಶ್ಯಕ ವಸ್ತುಗಳ ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಜನರಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡೂ ಹರಿಯತೊಡಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ದರ ಕೆಲವೊಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮಿತಿಮೀರಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. 

   ತಪ್ಪು ಯಾರದು? ಮಾಮೂಲಿ ಕೆಳಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಬಂದ ನಾನು ಅಡ್ಡಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದುಡ್ಡು ನೋಡತೊಡಗಿದ ಮೇಲೆ ವಿಚಿತ್ರ ತೆವಲು ಬಂತು. ಮಾಲ್, ಪಿವಿಆರ್, ಕೆಎಫ್ ಸಿ, ಬೌಲಿಂಗ್, ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಲರ್ಸ್, ಡ್ಯೂಡ್, ಕೂಲ್ ಮ್ಯಾನ್- ಇವೆಲ್ಲ ಶಬ್ದಗಳು ಕೊಂಚಮಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿದ್ದಂತೂ ನಿಜ. ಒಂದಿಡೀ ಸಮೂಹಕ್ಕೆ ಮೋಡಿ ಮಾಡಿದ್ದೂ ನಿಜ. ಪರಿಣಾಮ ಏನಾಯಿತು ನೋಡಿ: ಜನರಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಬಹುಪಾಲು ಹಣ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಘನಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಬಳಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಯಾವಾಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಯಿತೋ, ಮಾಮೂಲಿ ಅಂಗಡಿಗಳ ಬೆಲೆಯೂ ಏರಿ ಕುಳಿತಿತು. ಮನೆಗಳ ಭಾಡಿಗೆ, ತರಕಾರಿ, ಸಿನೆಮಾ ಟಿಕೆಟ್ಟು ಹಾಳಾಗಲಿ- ಒಂದು ಮಾಮೂಲಿ ಶೋರೂಂನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಶರ್ಟು, ಮಾಲ್ ಗಳ ಶೋರೂಂಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಎರಡು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲೋ ಏನೋ ಖಂಡಿತ ಎಡವಟ್ಟಾಗುತ್ತಿದೆ.

   ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಇದೆಲ್ಲದರ ತಾಳ ತಪ್ಪಿಸಿದ್ದು ನಾವು. ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿಯ ಇಡ್ಲಿಯನ್ನು ಕುಣಿದಾಡುತ್ತಲೇ ನಲವತ್ತು ತೆತ್ತು ತಿಂದಿದ್ದು ನಾವು. ತೀರ ಕಂಜೂಸ್ ಆಗಬೇಕಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವಿನ ಅರ್ಹ ಬೆಲೆಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಹಣ ಪಾವತಿ ಮಾಡಲು ಈಗೀಗ ಮನಸ್ಸು ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಏರಿದ ಹುಲಿಯನ್ನು ಪಳಗಿಸಲೂ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಪಳಗಿಸಲಾಗದ ಹುಲಿಯನ್ನೇರಿ ಭವಿಷ್ಯದ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವ
ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಕಾಮನ್ ಸೆನ್ಸ್ ಇಲ್ಲದೇ ನಾಯಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆ ವಿಧಿಸುವ ಮೂಲಕ ವಾಸ್ತವಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಮನುಷ್ಯ-

ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಬದಲಾಗುವವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ನಾಯಕರ ಊಟ ಮತ್ತು ಗೋಷ್ಠಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ..  
                                                                          -
ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ

(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 24.05.2017 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

Wednesday, May 10, 2017

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪುಕ್ಕಟೆ ಕೊಟ್ಟರೂ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳೇಕೆ ಹಿಂದೆ?

ಮೊನ್ನೆ ಮಟಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಆಫೀಸಿನತ್ತ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮರದ ಮೇಲಿನ ಧ್ವನಿವರ್ಧಕದಿಂದ ಯಾವುದೋ ಭಜನೆಯ ಹಾಡು  ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಹಾಡು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅನ್ನಸಂತರ್ಪಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಭಕ್ತಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿನಂತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ತೇಲಿಬರುವ ತಮಟೆಯ ಸದ್ದು. ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೋಡಿದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಬ್ಯಾನರ್. ಯಾವುದೋ ದೇವತೆಯ ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವರ್ಷದ ಉತ್ಸವ. ಸುಡುಗಾಲದ ಬೆವರು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮೂಡು ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡ ಲೌಡ್ ಸ್ಪೀಕರ್ ಮೆಲ್ಲನೇ ಕಿರುಚತೊಡಗಿತು: 
 'ಏನೋ ಮೋಹಾ.. ಏಕೋ ದಾಹಾ..' 
    
   ಧತ್ತೇರಿ ಅಂತ ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಂಡೆ. ಈ ಸುಡುಗಾಲದ ಋತುಮಾನಕ್ಕೂ, ಭಕ್ತಶಿಖಾಮಣಿಗಳ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೂ, ಹಾಡಿನ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೂ ತಾಳೆಹಾಕಲು ಹೋಗಿ ಸೋತು ಹೋದೆ. ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು? ಆ ಹೆಣ್ಣುದೇವತೆಗೂ ಒಂದು ಹೃದಯ ಅಂತ ಇರುತ್ತದಲ್ಲ ಅಂತ ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಾನೇ ನಗಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಮೊಬೈಲು ರಿಂಗಣಿಸಿತು. ಈ ಹಾಡಿನ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲಾಗದು ಅಂತ ಜೋರಾಗಿ ಆಫೀಸಿನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕತೊಡಗಿದೆ.
*
   ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಿಂದ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಸರಕಾರಿ ಪೈಮರಿ ಶಾಲೆಯ ಅಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿರುವ ಈ ಮಿತ್ರರು ಮುಂಬರುವ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಏನೇನು ಮಾಡಬಹುದೆಂದು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ನೋಟ್ ಬುಕ್, ಬ್ಯಾಗ್, ಜಾಮಿಟ್ರಿ ಬಾಕ್ಸ್, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಪರಿಕರಗಳು, ಆಟದ ಸಾಮಾನುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. 

   ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಂಬಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಸಂಗತಿ. ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನೇಮಕವಾಗುವ ಶಿಕ್ಷಕರೆಲ್ಲ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಕ್ಯಾಂಡಿಡೇಟುಗಳು. ತಮ್ಮ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಅಂಕ ಗಳಿಸಿದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳನ್ನೇ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಸರ್ಕಾರಿ ನೇಮಕಾತಿಯಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗದ ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ಗಳಿಸಿರುವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಮೇಲಾಗಿ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪುಕ್ಕಟೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ಉಚಿತ ಸಮವಸ್ತ್ರ, ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕ, ಚಪ್ಪಲಿ/ಶೂ  ವಿತರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟಾದರೂ ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳು ಖಾಸಗಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಯಾಕೆ ಪೈಪೋಟಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ? 

   ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದ ಆ ಶಿಕ್ಷಕ ಮಿತ್ರರಿಗೆ ಕೇಳಿದೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಈ ಮಿತ್ರರು ಸಜ್ಜನರು. ತಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಬಡ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ಓದಿನ ಹುಚ್ಚು ಮೂಡಿಸುವ ಹಂಬಲ ಉಳ್ಳವರು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ತಮ್ಮ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಜೊತೆಗೂಡಿ ತಮ್ಮದೇ ದುಡ್ಡುಹಾಕಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅವಶ್ಯಕವಿರುವ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ತಂದಿದ್ದೂ ಉಂಟು. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಒಂದಿಷ್ಟು ಜನ ಸದರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಕೆಲವರ್ಷಗಳಿಂದ ಆಟದ ಸಾಮಾನುಗಳಾದ ಫುಟ್ ಬಾಲ್, ವಾಲಿಬಾಲ್, ರಿಂಗ್ ಮುಂತಾದವುಗಳ ಜೊತೆ ಕೆಲ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಪರಿಕರಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಜೊತೆಗೆ, ವಾರ್ಷಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಗುರಿ ಸಾಧಿಸಿದ ನಾಲ್ಕು ತರಗತಿಯ ಮೂರು ಮೂರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮುಂದಿನ ತರಗತಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ಪುರಸ್ಕಾರಗಳನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದುಂಟು. 

   ವಿಷಯ ಅದಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆ ಎಲ್ಲ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೂ ಉಚಿತವಾಗಿ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕ ವಿತರಿಸುವಂತೆ ನೋಟ್ ಬುಕ್ ಯಾಕೆ ವಿತರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಈ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಪಾಲಕರು ಸಿರಿವಂತರೇನಲ್ಲ. ಅವರಲ್ಲಿ ಬಹುಪಾಲು ಜನ BPL ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವಂಥವರು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಯಾಕೆ ಸರ್ಕಾರ ಫ್ರೀಯಾಗಿ ನೋಟ್ ಬುಕ್ ಕೊಡಬಾರದು ಅಂತನಿಸಿದ್ದು ನಿಜ. ‘ಇಲ್ಲ, ಬ್ಯಾಗ್ ಮತ್ತು ನೋಟ್ ಬುಕ್ ಕೂಡ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ’ ಅಂತನ್ನುವ ಉತ್ತರ ಬಂತು. ಮತ್ಯಾಕೆ ನೋಟ್ ಬುಕ್ಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತೀರಿ ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಅವರು ಸಂಕೋಚದಿಂದ ಹೇಳತೊಡಗಿದರು. ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆಂದೇ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಆಯಾ ಶಾಲೆಯ 'ಶಾಲಾ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಮೇಲುಸ್ತುವಾರಿ ಸಮಿತಿ' (SDMC) ಖಾತೆಗೆ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಗೈಡ್ ಲೈನ್ ನ್ನೂ! ಆ ಪ್ರಕಾರ, ಸದರಿ ಹಣವನ್ನು ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಜಾತಿ/ಪಂಗಡದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ವಿನಿಯೋಗಿಸತಕ್ಕದ್ದು.

   ಅಲ್ಲ ಸ್ವಾಮೀ, ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಈ ಮಕ್ಕಳು ಖಾಲಿ ಜಾಗದಂತೆ. ಮೂರನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಿಂದ ಏಳನೇ ಕ್ಲಾಸಿನವರೆಗೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಈ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತುಂಬಬಹುದು. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಇಷ್ಟವಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಇಲಾಖೆಯ ಆದೇಶಕ್ಕನುಸಾರವಾಗಿ ಮಾಸ್ತರುಗಳು ತಮ್ಮ ಡ್ಯೂಟಿ ಮುಗಿಸಿಬಿಡಬಹುದು. ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಒಳಪಡುವ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಬ್ಯಾಗು, ನೋಟ್ ಬುಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ (ಈ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಒಳಪಡದ) ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಆಗ ಏನನಿಸಬಹುದು? ಮೇಸ್ಟ್ರು ತನಗೇಕೆ ನೋಟ್ ಬುಕ್ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಆತನಿಗೆ ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಾಗುವ ಸಂಭವಗಳು ಎಷ್ಟಿವೆ?
                  
    ಸಮಾಜದ ತುಳಿತಕ್ಕೊಳಗಾದ ಸಮೂಹಕ್ಕೆ ಒಳಿತಾಗಲೆಂದು SCPTSP ಕಾಯ್ದೆ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಹುತೇಕ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ 18% ಹಣವನ್ನು ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಜಾತಿ/ಪಂಗಡಗಳಿಗೆ ಎತ್ತಿಡಬೇಕೆಂದು ಸರ್ಕಾರ ಬಯಸುವದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಇವತ್ತು ಕಲೆ, ಕ್ರೀಡೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಉದ್ಯೋಗ, ಕಾಮಗಾರಿದಂಥ ಎಲ್ಲ ರಂಗದಲ್ಲೂ ಈ ನಿಯಮ ಅಳವಡಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ, ಕೇವಲ ಬಡವರಷ್ಟೇ ದಾಖಲಾಗುವ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ಅಮಾಯಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಈ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡುವದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲಾದೀತೆ? 

   ಕೊನೆಯದಾಗಿ,ಇಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಬೀಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೆಂದರೆ ಶಿಕ್ಷಕ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಒಂದು ಮಗುವಿಗೆ ಸರ್ಕಾರದ ನೋಟ್ ಬುಕ್ ಕೊಟ್ಟು ಇನ್ನೊಂದು ಮಗುವಿನ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಭರಿಸಬೇಕಾದವನು ಇದೇ ಶಿಕ್ಷಕ. ಹೀಗಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿ ಸಹೃದಯದ ಶಿಕ್ಷಕರು ತಳಮಳಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳು ಸರ್ಕಾರದ ನೀತಿಗೆ ಒಳಪಡುವ ಇಬ್ಬರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಹಂಚಬಹುದಾದ ಹತ್ತು ನೋಟ್ ಬುಕ್ಕುಗಳನ್ನು, ನೀತಿಗೆ ಒಳಪಡದ ಇನ್ನೂ ಮೂವರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ತಲಾ ಎರಡೆರಡು ನೋಟ್ ಬುಕ್ಕುಗಳನ್ನು ವಿತರಿಸಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುವದುಂಟು! ಆದರೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾರರು. ಹೇಳಿದರೆ, ಅದು ನಿಯಮಬಾಹಿರವಾದೀತು.  

   ಮಿಕ್ಕಂತೆ, ಇವತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಕುರಿತಂತೆ ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದು. ಸಿಂಗಪುರ್, ಜಪಾನ್, ಅಮೇರಿಕನ್ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ರಂಗುರಂಗಿನ ಸ್ಲೈಡ್ ಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸಬಹುದು. ಯೂರೋಪಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಲೇ, ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ವೀಡನ್ ದೇಶದ ಪ್ರೈಮರಿ ಸ್ಕೂಲುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಭಾಷಣವನ್ನೇ ಬಿಗಿಯಬಹುದು. ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೇ ಮಾದರಿಯಾಗಿರುವ ಸ್ವೀಡನ್ ತನ್ನ ಪ್ರೈಮರಿ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ 'ಪ್ರೊಫೆಸರ್'ಗಳೆಂದು ಡೆಸಿಗ್ನೇಷನ್ ಕೊಟ್ಟು ತನ್ನದೇ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿ ಮೇಸ್ಟ್ರುಗಳಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಸಂಬಳ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಮಾಗಿದ ಮಿದುಳಿಗಿಂತ ಮಾಗದ ಮಿದುಳನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸುವದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಶ್ರಮದಾಯಕ ಕೆಲಸ ಅಂತನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಮೇಸ್ಟ್ರುಗಳಾಗಿ ಬರುವವರ ಪೈಕಿ ಬಹುಪಾಲು ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಪಿಎಚ್ ಡಿ ಮಾಡಿದವರಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ, ಇವೆಲ್ಲ ಮಾನದಂಡದ ಜೊತೆಗೆ ಏನೇ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಗಳಿಸಿದ್ದರೂ ನೇಮಕಾತಿಯ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಸದರಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಹಂಬಲ ಕೊರತೆಯಿದೆ ಅಂತ ಚಿಕ್ಕ ಸಂದೇಹ ಬಂದರೂ ಆತನನ್ನು ಲಿಸ್ಟಿನಿಂದ ಎತ್ತಿ ಬೀಸಾಕುತ್ತದೆ- ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ನಾವು ಸೆಮಿನಾರುಗಳಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಬಹುದು! 

  ಬೇರೇನಿಲ್ಲ, ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿರುವದು ಒಂದೇ: ಪ್ರೈಮರಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ಈ ಬಡ ಹುಡುಗನಿಗೆ ತನ್ನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಕುರಿತಂತೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಪಾಲಸಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ವಿಷಾದ ಭಾವನೆಯೂ ಬರಕೂಡದು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹುಡುಗನ ಜಾತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಕಾರ ಭಾವನೆ ಮೂಡಕೂಡದು. ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಪ್ರೈಮರಿ, ಹೈಸ್ಕೂಲು, ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿ ಮದುವೆಯೂ ಆಗಿ ಬದುಕಿನ ಯಾವುದೋ ಹಂತದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟಾಗ ಈ ಹುಡುಗನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಮುದವಿರಬೇಕು. ಆ ಮುದ ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂದು ಅಂತ ಈ ಅಮೇರಿಕನ್ ಹಾಯ್ಕು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ:

ಹಳೇ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಭೇಟಿ. 
ನಲವತ್ತರ ಆಸಾಮಿ ಅವಳ
ಬೆಂಚನ್ನೇರಿ ಮುದಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.      

-          
ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ

(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 10.05.2017 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

Wednesday, April 26, 2017

ಈ ನಾಯಿ ಏಕೆ ನಮ್ಮಂತೆ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ?


ಮೊನ್ನೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಕಳವಳ ಶುರುವಾಗತೊಡಗಿತ್ತು. ತೀರ ಅಷ್ಟೇನೂ ಹಿಂದಿನ ಮಾತಲ್ಲ, ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಯಾವ ಕಾರ್ಟುನು ನೋಡಿದರೂ ಅಲ್ಲೊಂದು ಚಿತ್ರಣ ಸರ್ವೇಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಮನುಷ್ಯರು ರಾಜಕೀಯವನ್ನೋ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನೋ ವಿಡಂಬನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಪಕ್ಕದ ತಿಪ್ಪೆಗುಂಡಿ ಅಥವಾ ಲೈಟುಕಂಬದ ಕೆಳಗೆ ನಾಯಿಯೊಂದು ಮಜದಿಂದ ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೊಂದು ಮೂಳೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಇವತ್ತು ಕಾರ್ಟುನುಗಳೇನೋ ಇವೆ. ಆದರೆ ಮೂಳೆ ಮೂಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿರುತ್ತಿದ್ದ ನಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲೋ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಎಲುಬಿಗಾಗಿ ಕಾತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಈ ನಾಯಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮೂಲಸ್ವಭಾವವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡವೇ? ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಟೂನಿಷ್ಟುಗಳು ಇಂಥ ಚಿತ್ರಣ ಕೊಡುವದನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ? 

   ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನಿಟ್ಟಾಗ ಮಜಮಜ ಉತ್ತರಗಳು ಬಂದವು. ಚಿಕನ್ ರೇಟು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ನಾಯಿಗಳು ಇವತ್ತು ಎಲುಬು ಮೂಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವದರಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಈಗವು 'ಪೆಡಿಗ್ರಿ' ತಿಂತವೆ ಕಣ್ರೀ ಅನ್ನುವಂಥ ಉತ್ತರಗಳೂ ಬಂದವು. ಒಂದಿಬ್ಬರಂತೂ 'ಯೋಗಿ ಮಹಾರಾಜ್ ಭಯ ಮಾರಾಯ!' ಅಂತನ್ನುವ ಬಾಂಬು ಕೂಡ ಸಿಡಿಸಿದರು! 

   ಗಂಧವ ವಾಯು ಕೊಂಬಾಗ ಅದ ತಂದು ಕೂಡಿದವರಾರು? 
  ನಿಂದ ಮರಕ್ಕೆ ಸುಗಂಧ ಹುಟ್ಟುವಾಗ ಅದ ಬಂಧಿಸಿ ತಂದು ಇರಿಸಿದವರಾರು? 
ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯ. ಶ್ರೀಗಂಧ, ದೇವದಾರು, ರಕ್ತಚಂದನದಂಥ ಮರಗಳೆಲ್ಲ ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬರುವದಿಲ್ಲ. ಸಸಿಯೊಂದು ಬೆಳೆದುನಿಂತು ಮರವಾಗುವ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಸೂಸತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಹೊರಗಿನವರು ಸುಗಂಧವನ್ನು ತಂದು ಕಾಂಡಕ್ಕೆ ಹುಯ್ಯುವದಿಲ್ಲ. ಅದೆಲ್ಲ ಅವುಗಳ ಅಂಗಸ್ವಭಾವವೆಂದು ಚೌಡಯ್ಯ ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ.  

ಗುಣ ಮತ್ತು ಸ್ವಭಾವ. ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸ ಇರುತ್ತದೆಂದು ಬಲ್ಲೆವು. ಇದಕ್ಕೆ ವರ್ಣತಂತುಗಳ ಬೆಂಬಲವೂ ಇರುತ್ತದೆಂದು ಬಲ್ಲೆವು. ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ಗುಣಗಳು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದರೆ, ಕೆಲವು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿಯೇ ಬಿತ್ತರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಮೋಸ, ಕಳ್ಳತನ, ಹಿಂಸೆ, ತಂಟೆ ಮತ್ತು ಗಾಸಿಪ್ ಮನುಷ್ಯನ ಮೂಲ ಗುಣಗಳಾಗಿವೆ ಅಂತ ಓದಿದಾಗ ಗಾಬರಿಬಿದ್ದಿದ್ದೆ. ಇನ್ನು ಸುಳ್ಳಂತೂ ಸರಿಯೇ ಸರಿ. ತನ್ನ ಘನತೆಗೆ ಕುಂದು ಬರುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮನುಷ್ಯ ಸುಳ್ಳಿನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಸುಳ್ಳಿಗಾಗಿ 30% ಹೆಚ್ಚಿನ ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಸಮಯವನ್ನು ವಿನಿಯೋಗಿಸಲೂ ನಾವು ತಯಾರಾಗಿರುತ್ತೇವೆಂದು ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ವರದಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. 

   ತಂಟೆ, ತಕರಾರುಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ. ಇದೊಂದು ಕತೆ ನೋಡಿ: ಒಬ್ಬ ಚಿತ್ರಕಲೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಒಂದು ಸಲ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದಾಗ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಖುಷಿಪಟ್ಟನಂತೆ. ಅದ್ಬುತ ಚಿತ್ರವದು. ಸಹಜವಾಗಿ, ಆತನಿಗೆ ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಹೆಮ್ಮೆಪಟ್ಟುಕೊಂಡು, 'ಇದರಲ್ಲೇನಾದರೂ ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ಮಾರ್ಕ್ ಮಾಡಿ' ಎಂಬ ಟ್ಯಾಗ್ ಲೈನ್ ಬರೆದು ಶಾಲೆಯ ನೋಟೀಸು ಬೋರ್ಡಿಗೆ ತಗಲುಹಾಕಿ ಹೋದನಂತೆ. ಮರುದಿನ ನೋಡಿದರೆ, ಪೇಂಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಛಪ್ಪನ್ನಾರು ಮಾರ್ಕುಗಳು! ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿದ ಹುಡುಗ ಅನ್ಯಮನಸ್ಕನಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಮೇಸ್ಟ್ರು ಒಂದು ಐಡಿಯಾ ಕೊಟ್ಟರಂತೆ. ಮರುದಿನ ಅದೇ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅಷ್ಟೇ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿದ ಹುಡುಗ ಮತ್ತದೇ ನೋಟೀಸು ಬೋರ್ಡಿಗೆ ತಗುಲಿಸಿ ಹೋದ. 
ಅಚ್ಚರಿಯೆಂಬಂತೆ ಮರುದಿನ ಪೇಂಟಿಂಗ್ ಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಯಾವ ತಕರಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಟ್ಯಾಗ್ ಲೈನ್: 'ಇದರಲ್ಲೇನಾದರೂ ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ನೀವೇ ಸರಿಪಡಿಸಿ!'   
*
   ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲಿಗೋ ಜಿಗಿಯುವದು ನನಗಿಷ್ಟ. ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ವೋಟಿಂಗ್ ಮಶೀನ್ (EVM) ಬಗ್ಗೆ ಸೋತ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ತಕರಾರು ತೆಗೆಯುವದು ಮಾಮೂಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಮಾಯಾವತಿ, ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್ ತಕರಾರು ತೆಗೆದಿದ್ದರು. ಈಗ ಅಖಿಲೇಶ್ ಯಾದವ್ ಕೂಡ. ಹೀಗಿರುವಾಗಲೇ, ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗ ತನ್ನ EVMಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಪರಿಮಿತ ಕಾನ್ಫಿಡೆನ್ಸ್ ತೋರಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, "ಯಾರಾದರೂ ಈ ಮಶೀನುಗಳನ್ನು ಟ್ಯಾಂಪರ್ ಮಾಡುವದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಪ್ರೂವ್ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿ" ಅಂತ ಓಪನ್ ಚಾಲೆಂಜ್ ಹಾಕಿದೆ. ತಮಾಷೆಯೆಂದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ತಳಬುಡ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರೂ ತಾಂತ್ರಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಘಂಟಾಘೋಷದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುವವರ ಬಳಿ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಜೈಕಾರ ಹಾಕುವವರ ಪಡೆಯೇ ಇರುತ್ತದಾದ್ದರಿಂದ ಸರಳವಾಗಿ ತಳ್ಳಿಹಾಕಬಹುದಾದ ಸಂಗತಿಗಳೂ ದೊಡ್ಡ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗಿ ಕಾಡತೊಡಗುತ್ತವೆ.
   ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ನನ್ನ ಪರಿಚಯದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಚುನಾವಣೆಗೆ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಆನಂತರ ಮೇಯರ್ ಕೂಡ ಆದರು. ಮತದಾನದ ದಿನ ಮತಗಟ್ಟೆಯಿಂದ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದಿಷ್ಟು ಜನ ಟೇಬಲ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕೂತಿರುತ್ತಾರಷ್ಟೇ. ಯಾರಾದರೂ ತಮ್ಮ ಮತಗಟ್ಟೆ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅಂತ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ, ಇವರು ಆಯಾ ವಾರ್ಡಿನ ವಿವರಗಳುಳ್ಳ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಫೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸದರಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಸರು, ವಿಳಾಸ, ಫೋಟೋ ಎಲ್ಲ ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸಿ ಮತಗಟ್ಟೆ ಸಂಖ್ಯೆ/ವಿವರ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಗ ವಿವರ ಒದಗಿಸಿ, ಆದಷ್ಟೂ ಎಲ್ಲರೂ ಮತದಾನದಂಥ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪಕ್ಷದವರೂ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡುವದುಂಟು. ಆದರೆ ಈ ಹುಡುಕಾಟದ ಕ್ರಿಯೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ತಿನ್ನುತ್ತದೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆವತ್ತು ಒಂದು ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯ ಮಗ ನನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಹೊಸಹೊಸ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುವದರಿಂದ ಈ ನನ್ನ ಹೊಸ ಐಡಿಯಾ ಒಪ್ಪಿದರು. ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಸಿದರೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. 
   ಅಷ್ಟಾದಮೇಲೆ ಸದರಿ ವಾರ್ಡಿನ ಎಲ್ಲ ವಿವರಗಳನ್ನೂ ಹತ್ತಾರು ಲ್ಯಾಪಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ, ಅದಕ್ಕೊಂದು ಸಾಫ್ಟೇರನ್ನೂ ಹಾಕಿ, ಯಾರಾದರೂ ತಮ್ಮ ವಿವರ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ ಆಯಾ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಸರು ಟೈಪಿಸಿದ ಕೂಡಲೇ ಬೂತಿನ ಸಂಖ್ಯೆ/ವಿಳಾಸ ತೋರಿಸುವ ಹಾಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಚುನಾವಣೆಯ ದಿನ ಒಂದು ಮತಗಟ್ಟೆಯಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಲ್ಯಾಪಟಾಪನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು 'ನನ್ನ ಮತಗಟ್ಟೆ ಎಲ್ಲಿದೆ' ಅಂತ ವಿವರ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದವರಿಗೆ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ವಿವರ ಒದಗಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅರ್ಧ ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆ ಆಗಿತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದ ಇನ್ನೊಂದು ಪಕ್ಷದ ಗುಂಪು, 'ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡೇ ಮತಗಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ' ಅಂತ ಆರೋಪ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು. ಜಗಳಿಕ್ಕಿಳಿದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ಲ್ಯಾಪಟಾಪ್ ಗಳೊಂದಿಗೆ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡದೇ ಹೋಗಿರದಿದ್ದರೆ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ಪುಡಿಪುಡಿಯಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಇದ್ದವೆಂದು ನನಗೆ ಆಮೇಲೆ ಕತೆ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದ್ದರು.
*
   ಹೀಗೆ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಗುಣ, ಸ್ವಭಾವಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ತುಂಬ ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದ್ದ TED ಸಮೂಹದ ವಿಡಿಯೋವೊಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ: ಇವರು ಕೀಸ್ ಮೋಯ್ಲಿಕರ್(Kees Moeliker). ಸತ್ತ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ನೆದರ್ ಲ್ಯಾಂಡಿನ 'ರೊಟ್ಟರ್ ಡ್ಯಾಮ್' ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ. ಒಂದು ದಿನ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಮಧ್ಯೆ ಅಚ್ಚರಿಗೊಳಗಾಗುವ ಘಟನೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಗಾಜಿನ ಗೋಡೆಯನ್ನಾವರಿಸಿದ ಅವರ ಕಚೇರಿಯ ಗೋಡೆಗೆ ಅದು ಗಾಜು ಅಂತ ತಿಳಿಯದೇ ಒಂದು ಬಾತುಕೋಳಿ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಕೀಸ್ ಮೋಯ್ಲಿಕರ್ ಬಾತುಕೋಳಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಘಟನೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸತ್ತು ಮಲಗಿದ್ದ ಕೋಳಿಯ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವಂತ ಕೋಳಿಯು ರತಿಕ್ರೀಡೆಯಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ!

   ಹಾಗೆ ಕುತೂಹಲದಿಂದ 75 ನಿಮಿಷ(!)ದವರೆಗೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೋಯ್ಲಿಕರ್ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಎರಡೂ ಕೋಳಿಗಳು ಸಲಿಂಗಿಗಳೆಂಬ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೇ, ಸದರಿ ಘಟನೆಯನ್ನು ಅವರು 
Necrophilia ಅಂತ ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. (ಸತ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲಿನ ಮೋಹದಿಂದಾಗಿ ಶವದ ಜೊತೆಗೂ ರತಿಕ್ರೀಡೆಯಾಡ ಬಯಸುವ ವಾಂಛೆಗೆ ‘ನೆಕ್ರೋಫಿಲಿಯ’ ಅಂತ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.) ಆದರೆ ಕೀಸ್ ಮೋಯ್ಲಿಕರ್ ರಿಗೆ ಭಯ. ಜಗತ್ತು ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ ಅಂತನ್ನುವ ಭಯ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಳೆದೂ ಸುರಿದೂ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತ ಸದರಿ ಘಟನೆಯಾದ ಆರು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ತಮ್ಮ ಪ್ರಬಂಧವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಪಕ್ಷಿಗಳ ನೆಕ್ರೋಫಿಲಿಯ ಪ್ರಬಂಧಕ್ಕೆ Ignobel ಪಾರಿತೋಷಕ ಕೂಡ ಲಭಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಕಪ್ಪೆ, ಹಾವು, ಕೋಣ ಸೇರಿದಂತೆ ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುತೇಕ ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳ ವಿಚಿತ್ರ ನಡುವಳಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲ ಫೋಟೋ/ವಿಡಿಯೋಗಳು ಮೋಹ್ಲಿಕರ್ ಬಳಿ ಬಂದು ಬೀಳುತ್ತವೆ. ಅವರು ಕುತೂಹಲದ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲೂ ಕೂಡ ಸಲಿಂಗಕಾಮ, ಕಾಮ ವೈಪರಿತ್ಯ ಮತ್ತು Necrophilia ಉದ್ಭವಿಸಬಲ್ಲದು ಅಂತ ಕೀಸ್ ಮೋಯ್ಲಿಕರ್ ತಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
*
   ಮೊನ್ನೆ ಹೀಗೆ ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ ಸಂಗತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ತಮ್ಮ ಕಸದಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಡಬ್ಬಿಯ ಕೆಳಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಹಲಗೆಯಾಕಾರದ ಭಾಗವನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಒತ್ತಿದಾಗ ತಂತಾನೇ ಮುಚ್ಚಳ ತೆರೆಯುವಂಥ ಡಬ್ಬಿಯದು. ಮೈತುಂಬ ಕೇಶರಾಶಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಸ್ಟೈಲಿಶ್ ಆದ ಕರಿನಾಯಿಯೊಂದು ಈ ಡಬ್ಬಿ ಮುಚ್ಚಳವನ್ನು ತೆರೆಯುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಹಾಗೆ ಗುದ್ದಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮುಚ್ಚಳವೇ ಮುರಿದು ಹೋಯಿತು. ಸಡಗರದಿಂದ ಇನ್ನೇನು ಬಾಯಿ ಹಾಕಬೇಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ನಾಯಿಯ ಮಾಲೀಕ ಸ್ಕೂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿಳಿದ. ತನ್ನ ಸ್ಟೈಲಿಶ್ ನಾಯಿ ಹೀಗೆ ಯಾರದೋ ಮನೆಯ ಡಸ್ಟ್ ಬಿನ್ ಮೂಸುವದೆಂದರೇನು? 
   ಆಸಾಮಿ ಸಿಡಿಮಿಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ಕೋಪದಿಂದ ಎಂಥದೋ ಹೆಸರು ಆರೋಪಿಸುತ್ತ ತೋರುಬೆರಳನ್ನೆತ್ತಿ     ಗಾಡಿಯೇರುವಂತೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದ. ನಾಯಿ ವಿಧೇಯವಾಗಿ ಹತ್ತಿಕುಳಿತ ಮೇಲೆ ಈತ ಗಾಡಿಬಿಟ್ಟ. ಆದರೆ ಮಾರ್ಗದ ಮಧ್ಯೆ ಪರಿಚಿತರ್ಯಾರೋ ಸಿಕ್ಕ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಈತ ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಒಂಚೂರು ಮಾತಿಗಿಳಿದಿದ್ದನೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಕಾತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕರಿನಾಯಿ ಟಣ್ಣನೇ ಜಿಗಿಯಿತು. ಓಡೋಡಿ ಕಸದಡಬ್ಬಿಯತ್ತ ಬಂದು ಅವಸರದಿಂದ ವಜ್ರಕ್ಕಾಗಿ ತಡಕಾಡಿತು. ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಮೂಳೆ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಗಾಡಿಯ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನೆಡೆ ಓಟ ಕಿತ್ತಿತು.
ಓಹ್ ದೇವರೇ, ಇದೆಂಥ ಕೆಟ್ಟ ನಾಯಿ. ಇದ್ಯಾಕೆ ನಮ್ಮಂತೆ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ..    
-  
ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ

(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 26.04.2017 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)
ಸ್ಥಳಾವಕಾಶದ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಲೇಖನ ಕೊಂಚ ಎಡಿಟ್ ಆದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮೂಲ ಬರಹ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿರುವೆ.